هرچی سنگه برای پای لنگه

سلام

اولش این ایام سرشار از رحمت و مغفرت ماه رمضون رو خدمت همه حضار تبریک میگم

دومش ماه رمضونی حال و حوصله نوشتن نداشتم فقط می خواستم یه ذره درس بخونم که اونم ....

همین جوریش با هزار و دوتا انگیزه  داشتم درس میخوندم تا اینکه این نتیجه کنکور کارشناسی بچه های فنی اعلام شد که بکلی از درس خوندن زده شدم.

آخه شما قضاوت کنید با این وضعیت پذیرش دیگه چه جوری انگیزه درس خوندن میشه جور کرد.

بین این همه دانشجوی فنی که تنها فقط استان ماتقریبا 2500 تا دانشجوی برق (الکتروتکنیک) داره ، بعد کل پذیرش کشور فقط 845 نفره

خدا رو خوش نمآد، روزانه که هیچی فقط برای فرهنگیانه، شبانه هم فقط 75 نفر تازه اونم با شرایط خاص ...

با این وجود میمونه غیر انتفاعی و دانشگاه آزاد که قربونش برم فقط واسه مایه داراست.

این روزگار ما ......

  از همون ابتدا بین بچه های فنی و نظری( هنرستانی و دبیرستانی ) فرق میذاشتن تا الان که دانشجو هستیم ولی باز هم به چشم آدم با ما نگاه نمی کنن

"همش میگن  انگار بچه های فنی توی کوهها بزرگ شدن"

ولی منکه ناامید نمیشم چون مولا علی میگه ناامیدی کناه کبیره است .

با توکل به خدای بزرگ حتما کارشناسی دولتی بهترین جا و روزانه قبول میشم. انشاالله