با شکست در عشق چه باید کرد

با شکست در عشق چه بايد کرد؟

به نام عاشق ترین عاشق

من توی اين نوشتار بر روي عشق زميني و به تعبير ديگر عشق مجازي تاکید می کنم، که مراد از آن محبت شديد (نه محبت معمولي) بين تنها و تنها دو فرد انساني است. عاشق و معشوقه ها ، عشق بین یک زن و مرد باشد.

 با فرض اينکه عشق بين دو فرد با تمام آثارش شکل گرفته (که حداقل اثرش آن است که اين محبت شديد، فقط بين دو فرد ساري و جاري است و به قدري شديد است که اين دو و خصوصا عاشق را از توجه به ديگران بازداشته است). ممکن است به دلايلي عاشق و معشوق، در حالي که همچنان به هم علاقه مند و نيازمندند، مجبور شوند که از يکديگر فاصله بگيرند و اين روابط و تجربه ها را قطع نموده و همديگر را فراموش نمايند. و از آنجا که فراموش کردن و پشت سر گذاشتن فضاهاي عميق، شديد و نافذ عشق، به هيچ عنوان کار سهلي نيست و ممکن است به جد در فعاليت هاي عادي افراد اختلال ايجاد کند، از اين رو لازم است که براي برون رفت از اين وضعيت به چاره جويي نشست و به اين سؤال پاسخ داد که در عشق ناکام و شکست خورده چه بايد کرد؟ چگونه بايد از اين فضا فاصله گرفت و به وضعيت عادي زندگي پرداخته و اين توان و فرصت را بيابند که از زندگي لذت ببرند؟
من برای پاسخ به اين مشکل دو نوع پيشنهاد، قابل توصيه دارم :
الف) توصیه ای به غير از عشق:
از آنجا که فضاي عشق، تمام وجود آدمي را اشغال مي کند و به تمام ابعاد شخصيت آدمي معنا و شکل مي دهد، پس از خالي شدن چنين امر فراگير و نافذي، آدمي در قلب و جانش خلاهاي بسيار شديدي احساس مي کند که به نحوي بايد اين محيط خالي را پر کرد. از جمله مشغله هاي پيشنهادي، کارهاي سخت، جسماني، سنگين و نيز ورزشي است (کارهاي يدي، کوهنوردي، دويدن، شنا و...). ممکن است فرد را به سوي امور زيبايي شناختي، لطيف، فرحزا و قلبي فراخواند که مثلا به امور هنري و ادبيات بپردازد (شعر، موسيقي، خطاطي، نقاشي، شرکت در محافل ادبي و...). ممکن است توصیه ای  که براي عاشق شکست خورده مي شود، از مقوله هاي جسمي و قلبي نمی باشد، بلکه او را به تلاش عقلاني جدي فرا می خواند (مثلا پژوهشهاي علمي، خصوصا ميداني و تجربي و...).
 اينگونه نسخه ها گرچه ممکن است به عنوان دارو تلقي شوند که مي توانند بي قراري هاي شکست در عشق را موقتا آرام نمايند، اما في الواقع اينگونه توصيه ها، نسخه هاي دوانما هستند و حداکثر کارکرد آنها ايجاد نقشي مسکن و آرام بخش به صورت موقتي است و فرد بحران زده ممکن است از اين فضا قانع نشده و مجددا به حالت اول بازگردد.
ب) توصیه هايي بر مبناي عشق:
به نظر مي رسد که پادزهر اصلي عشق، همان عشق است و تنها با عشق مي توان توسن سرکش عشق را مهار نمود. عاشق شکست خورده در اين ميدان را نه مي توان و نه جايز است که از نعمت وجود عشق، بازداشت. نمي توان او را از اين فضا بيرون آورد، چون کسي که تجربه ي لحظه هاي شيرين، عميق و جذاب عشق را داشته، با هيچ تجربه ي ديگري به آن حد و گستره از تجربه هاي هجر و وصل، لذت و غم، آرامش و اضطراب، نمي تواند برسد و درنتيجه، هميشه در عطش و تشنگي مي ماند.
 جايز نيست و نبايد گوهر عشق را از کسي گرفت، زيرا براي مهمترين بعد وجودي آدمي، يعني قلب، بهترين و لذت بخش ترين غذاست. از اين رو آنان که در اين موضوع به دنبال پاک کردن صورت مساله اند، بسيار به خطا مي روند. اينجاست که بايد براي جايگزيني فضاي عشق، تنها و تنها به عشق تمسک جست. به عبارت ديگر نبايد عشق را در آدميان جابجا کرد، چون نياز جدي است و جايگزيني مناسبتر، بلکه در حد خود ندارد، بلکه بايد معشوق را جايجا کرد و تغيير داد. اما مصداق معشوقها براي چنين عاشق بحران زده ايي در سه سطح قابل فرض اند:
 اول، معشوقه ي فراانساني( الهی):
براي فرار از عشق مجازي، مي توان به دامن عشق حقيقي چنگ زد، عاشق ناکام از آنجا که تمرين پرواز، تلقين حرکتهاي سنگين روحي، تجربه ي تخيلهاي عميق و همه جانبه را دارد، بسيار مستعد است که در سطوح بالاتري نيز پرواز نمايد. از اين رو مي توان به اين گونه عاشقها گفت، وارد فضاي عشق الهي و معنوي شويد، با خدا سودا کنيد، با مسايل و اشخاص معنوي (مثلا معصومين) عشق بازي کنيد و عطش وجودي خودتان را از سرچشمه هاي اصيل و سالم عشق فراانساني سيراب کنيد و با توکل و توسل به آرامش و خوشبختی برسيد. که واقعا عشقی به انتهاست و هیچ وقت تموم نمی شه . یقینا که عشق واقعی همینه. مگه نه؟؟؟
  (بد نيست از اين زاويه تجربه هاي معنوي مولانا پس از ازدست دادن شمس تبريزي و استاد محمدحسين شهريار پس از نوميدشدن از معشوقه اش مورد توجه و تامل قرار دهیم).

 دوم، معشوقه ي فروانساني:

 ممکن است به عاشق خسته گفت که چرا از طبيعت زيبا بهره نمي گيري و با آن مانوس نمي شوي؟ چرا از اين همه پرندگان و حيوانات متنوع و دوست داشتني غفلت مي کني و چرا خودت را پايبند امور و مصاديق غيرانساني نمي کني که پاسخهاي مناسبي نيز از آنان دريافت کني. مثلا چرا به تغذيه و تربيت پرندگان زيبا نمي پردازي؟ چرا با آب و گل خلوت نمي کني و آرامشت را از اين طريق نمي جويي؟ چرا با پروراندن برخي حيوانات که قدرشناس و وفادارند، مشغول نمي شوي؟و...
 گرچه اينگونه معشوقه ها نيز جذاب اند و آدميان زيادي را نيز دلبسته ي خود کرده اند

 

حسین حیدری ۲۲/۱۲/۸۵

ندای عشق

---

سلام دوستان عزیز من خیلی دوست دارم با دوستانی و هموطنانی که خارج از کشور هستند

و به وبلاگ سر می زنند بیشر آشنا شوم به خصوص کشور آمریکا

پس حتما نظر بدهید تا بیشتر با هم آشنا شویم

ای ندای عشق، تو کجایی ، تو در هر جا ومکانی ، ولی چه پنهانی ، با تو سخنها دارم ای زیباترین معشوق

تو صدای هستی و من صدای حسرت ، تو همچو دریا ومن چه کویرم بگو تا بدانم که تو از چه رفتی ، از

 

 نفس بد من ، از ظلمت روز ، از غوغای شب از ظلم به مظلوم ، می دانم می دانم که سزاوارم سزاوار دوری

تو ،ای عشق پنهان بگو در دوردستها که تو نزدیکترینی چه می بینی..................

تو می بینی اشکهای آن بیمارپرست شبانه را که چگونه به حق پناه برده ،برای اشک او چه دادرسی است؟ تو

 

 میدانی غم پنهانی کنج دل آن مظلوم را ،چه خوب در می یابی حال دل یتیمان بی بابا را......

 

تو صبور ترین بنده حقی ومن چه عجولم ،گفتم یار شفاعت ،شفا ده آن تن بیمار را،ندانستم که چه رازی است

در آن شب و  در آن درد ......

ای شگفت انگیزترین عشق ،سکوت تو دلم را می لرزاند در برابر این همه نا عدلی  وای که تو چه صبوری و

 

من کم حوصله ترینم  .

 تک وتنها توی جادة تنهایی، بدون هدف می رفتم،نه شبهاش برام قشنگ بود نه روزهاش......تا

اینکه یه شب زده،توی جاده صدام کرد...عشق برام نامفهوم بود یادته؟ اما یه شب یه حسی همه

 وجودم رو گرفت ، دلم لرزید احساس سرما کردم تو خندیدی وگفتی این همون حسه عشقه....

 حالا از شبهای بدون تو می ترسم ،متنفرم از شبهایی که خالی از حرفهای قشنگ تو باشه حالا

 

 من عادت کردم به اینکه تو صدام کنی و من بگم:« جانم » ، بگی:« دوست دارم » بگم :  

 

«من بیشتر»

 

 تا به کجای این جاده با هم هستیم؟ دو راهی این جاده کجاست؟می ترسم باور کن می ترسم از  

 

 دوراهی منطق و  عشق ،می ترسم از اون لحظه ای که دستهای منو رها کنی و بری،واسه 

 

 همیشه تنها و سر گردون توی این  جاده بمونم،می ترسم از لحظة جدایی ،جدایی دستهای من و

 

تو....    

 

 می ترسم از کابوس هر شب « که من چشم به لبهای تو دارم و تو می گی: خدانگهدار......

 

  وفقط  همین ........و من تنها ،تنهاتر از همیشه ،با داغ عشق بر دل زمزمه می کنم: 

 

 

                       دوستم نداشتی اما من عادت کردم به بودنت.......

  

بگو که نمی ذاری این کابوس به حقیقت تبدیل بشه، بگو که تنهام نمی ذاری به هر قیمتی که

 

باشه...من منتظرم ...بگو....

 

 

بزودی چگونگی مقابله با شکست در عشق .... من توی عشق شکست خوردم چگونه فکرم را متمرکز کنم.  منتظر بمانید