عشق

بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران

  كز سنگ ناله خيزد، وقت وداع ياران

 

گفتيم:اي جنود خدا به كجا ميرويد؟ گفتند: سوي ديار عاشقان،رو به خدا مي رويم.

گفتيم: مبداَ و مقصد كجاست؟ گفتند: انالله و انااليه راجعون.

گفتيم: با كدام وسيله مي رويد؟ گفتند: بر براق عشق سوار و تكتاز ميدان خواهيم رفت.

با خود چه ميبريد؟ آن جا زاد و توشه اي جز تقوا نيست.

وقتي بر ماشين ها سوار شدند،كبوتري خونين بال بر فراز سرشان پرواز مي كرد و برخي از آنان اين مرغ خوش الحال را مي ديدند.اين مرغ نداي ارجعي برايشان مي خواند و آن ها سرود لبيك.

آري آن ها رفتند و حماسه " بودن " را آفريدند.مردانگي را تفسير كردند.عشق را معنا بخشيدند.عزتمان دادند.

 

آن ها هم مثل ما روي همين خاك زيستند، اما راه افلاط را طي نمودند.زميني بودند، اما حالا آسماني اند.به عكس هايشان بنگريد.مي توانيد باور كنيدكه مسير بهشت از همين دنياست. چقدر راحت به ديار رسولان و انبياء يعني بهشت رسیدند.

 

و سخن آخر اين كه هر گلي پژمرده مي شود، اما شگفتا كه گل هاي امام(ره) و شقايق هاي انقلاب ،پس از 30 سال و بيشتر، هنوز هم طراوت دارند و بوي ولايت را به مشاممان مي رسانند.اين عطر خوشبو بر مشامتان مبارك باد.

يا حق....